Charlotte (17) is mama van Mats (1)
“Op de vooravond van de Parijsreis voelde me ik me vreemd. Mijn regels bleven al een tijdje uit. Mijn vriend Stef en ik deden stiekem een test en die was negatief. Toen ik een paar dagen later uit Parijs terugkwam en nog altijd niet ongesteld was, deed ik de test opnieuw. Het viel niet langer te ontkennen. De test was positief, ik was zwanger. Een dubbel gevoel van immense kracht en ongelooflijke onzekerheid overviel me. Hoe was dit in godsnaam kunnen gebeuren? Stef en ik draaiden de klok terug. Een tijdje daarvoor had ik een maag-darmontsteking gehad en waarschijnlijk mijn pil uitgebraakt. Zo stom! Ik trok stiekem met Stef naar de dokter voor een bevestigende bloedtest. Thuis vertelde ik nog niks. Niet dat ik me zorgen maakte om hun reactie, ik wist dat ze niet boos zouden worden, maar ik wilde het vooral goed doen. Mijn klastitularis was bij de eersten die ik inlichtte. Ze schrok enorm, maar stelde me gerichte vragen: of ik het kindje wilde houden? Waar ik terecht zou kunnen? Ze was zo bezorgd. Ze luisterde echt en raadde me aan om zo snel mogelijk thuis open kaart te spelen. Ik ben naar huis gefietst met de idee: nu moet het gebeuren, ik kan niet langer zwijgen.”
“Ik stond strak van de spanning, maar uiterlijk kalm vertelde ik aan mama dat mijn regels uitbleven. En dat ik een positief plasje had. Mama begon te wenen. Ze dacht dat mijn wereld instortte, dat mijn jeugd verloren was. Het werd heel emotioneel, we knuffelden en huilden. Ze steunde Stef en mij, ongeacht welke beslissing we zouden nemen. Ze geloofde gelukkig ook in de relatie met Stef. Ik vroeg mama om de blijde boodschap verder te verkondigen in het gezin, zelf zag ik dat niet zitten. Die eerste stappen in het besef van die nieuwe realiteit kostten me te veel energie.”
“Ik had geen vrienden en vriendinnen meer. Iedereen trok zijn handen van me af. Ik was zwanger, maar toch niet ziek, gek, besmettelijk of zo? Ik zat van bij het begin van mijn zwangerschap quasi alleen. Tienermoeders zijn zo’n taboe. Ik verwijt hen niks, mijn vriendinnen en vrienden wisten gewoonweg niet hoe ermee om te gaan. Mama en ik waren wel geraakt door de warme en sterke reacties van de meeste leraren, maar mijn klasgenoten werden aan hun lot overgelaten. Iemand wordt ziek, zwanger of wat dan ook. Hoe reageer je dan als vijftienjarige? Misschien had een klasgesprek wonderen gedaan. De geboorte van Mats veranderde alles. Ik was van ‘iemand met de pest’ veranderd in een soort knuffelkonijn. ‘Hoe is het met je kindje?’ hoor ik haast elke dag. ‘Hoe gaat het met de zwangerschap?’ hebben ze me destijds nooit gevraagd.”
“Als ze hun pil zijn vergeten, staan mijn vriendinnen bij me aan de deur. En met hun seksvragen weten ze me ook te vinden, ik ben ervaringsdeskundige! Ik luister en help waar ik kan. Ik reken hun kalender uit voor de pil. Als een meisje zwanger is, bespreek ik met haar de do’s en dont’s. Als ze me vertelt dat ze voor abortus kiest, bied ik aan om mee te gaan en haar te steunen. De beslissing om al dan niet je kind te houden, moet iedereen respecteren. Elke situatie, elke relatie en elke mens is anders.”
Samen met papa Stef geeft Charlotte tips rond tienerzwangerschap:
- ••Neem je de pil, word je ziek en geef je over? Start een nieuw stripje.
- ••Heb je een klasgenoot die zwanger is, laat haar niet vallen. Steun haar,
- wees begripvol, vraag wat je kan doen.
- ••Word je papa? Neem je verantwoordelijkheid. Vlucht niet, wees trots.
- ••Wacht niet te lang om je ouders in te lichten. Praat erover voor je buik
- spreekt.
- ••Gebruik altijd een condoom. Altijd. Ook al neem je de pil.